بانک داکوتای شمالی به‌تازگی پروژه‌ی جسورانه‌ای را روی شبکه بلاکچین سلانا آغاز کرده است. «رودرایدر کوین» (Roughrider Coin)، دارایی دیجیتال این بانک، از طریق پلتفرم دارایی دیجیتال «فیسرو» (Fiserv) در تاریخ ۱ اکتبر فعالیت رسمی خود را آغاز کرد. این خبر در نگاه اول ممکن است شبیه یک تیتر جنجالی باشد، اما نشانه روشنی از جدی شدن بانک‌های آمریکایی در حوزه کریپتو است.
بر اساس اعلام فیسرو، بیش از ۹۰ بانک و اتحادیه اعتباری می‌توانند به این سیستم دسترسی داشته باشند. یعنی یک نهال کوچک کریپتویی اکنون مسیر رشد در اکوسیستم بانکداری سنتی را پیش رو دارد. سلانا هم به‌دلیل سرعت تراکنش بالا و کارمزدهای پایین، انتخابی منطقی برای چنین پروژه‌ای به نظر می‌رسد.
مهم‌تر از خود فناوری، پیام پشت این اتفاق است: دلار سنتی در حال پیدا کردن چهره‌ای زنجیره‌ای است. بانک‌های منطقه‌ای دیگر تنها ناظر انقلاب دیجیتال نیستند؛ در حال آزمایش ابزارهایی هستند که می‌تواند پرداخت‌ها، تسویه‌ها و نقل‌انتقال سرمایه را سریع‌تر و شفاف‌تر کند.
به نقل از مگ دیجی این توسعه را می‌توان نقطه عطفی برای پذیرش نهادی بلاکچین‌های عمومی دانست. زمانی یک بانک ایالتی روی شبکه‌ای مانند سلانا فعالیت کند، نشان می‌دهد ویژگی‌های فنی این شبکه‌ها از تئوری به کاربرد واقعی رسیده است. سرعت بالا و مقیاس‌پذیری سلانا برای پرداخت‌های روزمره جذاب است، اما موفقیت نهایی پروژه به مدیریت ریسک‌های نظارتی، امنیت قراردادهای هوشمند و اعتماد مشتریان بستگی دارد.
اگر رودرایدر کوین بتواند نمونه‌ای قابل‌اعتماد از پول دیجیتال بانکی ارائه دهد، احتمالاً بانک‌های محلی دیگر نیز مسیر مشابهی را طی می‌کنند. این موضوع می‌تواند رقابت میان شبکه‌های بلاکچینی را برای جذب نقدینگی نهادی شدت ببخشد و فشار را رویsolana و رقبا افزایش دهد تا امنیت و ثبات خود را اثبات کنند.
در نهایت، این خبر تنها معرفی یک توکن نیست؛ پیام بزرگ‌تر این است که آینده مالی در حال ترکیب دلار با کد باز است. اگر این روند ادامه یابد، مرز میان بانکداری سنتی و کریپتو رو به محو شدن می‌رود و بانک‌ها به بازیگرانی مهم در اقتصاد توکنی شده تبدیل می‌شوند.