پروتکل بالانسر، یکی از نام‌های شناخته‌شده در بازار صرافی‌های غیرمتمرکز، اکنون به یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ خود رسیده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که تیم این پروژه پس از شکست برنامه‌های بازسازی، بررسی «خاتمه‌دهی تدریجی» را جدی گرفته است. بالانسر پیش از این هزینه‌های خود را کاهش داده و محصولات جدیدی را معرفی کرده بود تا جریان‌های درآمدی قدیمی را جایگزین کند و پروتکل را دوباره روی مسیر رشد قرار دهد.
اما مارکوس هارت، از چهره‌های مرتبط با پروژه، می‌گوید نسخه سوم بالانسر نتوانسته جایگزین واقعی برای درآمدهای پیشین شود. در همین حال، هک ۱۲۸ میلیون دلاری نوامبر همچنان مانند یک سایه سنگین روی پذیرش پروتکل و اعتماد کاربران تأثیر می‌گذارد. ترکیب این دو عامل، یعنی ضعف در تولید درآمد پایدار و افت اعتماد بازار، فشار مالی و روانی زیادی بر پروژه وارد کرده است.
در شرایط فعلی، کاهش هزینه و عرضه محصول جدید به تنهایی نتوانسته معادله درآمدی پروژه را متعادل کند. اکنون جامعه بالانسر باید تصمیم بگیرد که آیا مسیر دیگری برای بقا وجود دارد یا اینکه تعطیلی تدریجی، منصفانه‌ترین راه برای حفظ ارزش باقی‌مانده و جلوگیری از فرسایش بیشتر منابع است.
به نقل از مگ دیجی این خبر چند درس مهم درباره دیفای دارد. اول این که امنیت تنها یک رخداد فنی نیست؛ یک حمله موفق می‌تواند جریان درآمدی، اعتماد کاربران و برنامه‌های توسعه را همزمان مختل کند. در مورد بالانسر، هش ۱۲۸ میلیون دلاری فراتر از یک ضرر مالی، نوعی «خروج اعتماد» ایجاد کرد و رشد پذیرش پروتکل را کندتر از انتظار تیم ساخت. دوم این که در پروتکل‌های غیرمتمرکز، کنترل هزینه به خودی خود معادل بقاست. کاه S هزینه و عرضه محصولات جدید می‌تواند زمان بخرد، اما اگر نسخه جدید نتواند جایگزین واقعی جریان‌های درآمدی قدیمی شود، کاهش هزینه سرعت فرسایش را کم می‌کند و آن را متوقف نمی‌کند. سوم این که رقابت در صرافی‌های غیرمتمرکز، به اندازه فناوری، به نقدینگی، حجم معاملات و اعتماد وابسته است. بدون بازگشت این عناصر، حتی پیشرفت فنی هم لزوماً به درآمد پایدار تبدیل نمی‌شود. به نظر می‌رسد سناریوی تعطیلی تدریجی، گرچه تلخ است، می‌تواند گزینه‌ای مسئولانه باشد؛ زیرا از تحلیل بیشتر دارایی‌ها و افت ارزش توکن جلوگیری می‌کند و فضایی برای مدیریت منصفانه تعهدات می‌سازد. با این حال، حاکمیت بالانسر ممکن است گزینه‌های دیگری را هم بررسی کند: ادغام با پروتکل‌های بزرگ‌تر، واگذاری فناوری، شراکت‌های نقدینگی یا تغییر مدل کارمزدی. پیش‌بینی دقیق دشوار است، اما اگر تا ماه‌های آینده شواهدی از افزایش حجم و درآمد پروتکل دیده نشود، فشار برای تعطیلی یا بازطراحی اساسی قوی‌تر می‌شود. در کوتاه‌مدت، امنیت، شفافیت و توضیح دقیق وضعیت مالی مهم‌ترین ابزار حفظ اعتماد باقی‌مانده هستند.